© Joëlle Dubois

Joëlle Dubois @ Thomas Rehbein Galerie

za 18.01 - vr 28.02.2020

Thomas Rehbein Galerie
Aachener Strasse
550674 Keulen

website: www.rehbein-galerie.de/Jo%C3%ABlle-Dubois-Exhibition.138.html

Joëlle Dubois

Vernissage: 17 januari 2020

Filip Luyckx | VOORBIJ VIRTUELE RELATIES

Nieuwe ontwikkelingen in technologie en cultuur brengen vaak zowel emancipatie voort als nieuwe vervreemding. Afgesletenvormen van onderdrukking ruimen het veld voor moderne tendensen, die in hun kielzog meteen voorheen ongekendedreigingen opleveren. De eerste golven van feminisme gingen gepaard met de opkomst van een publiciteit, filmindustrie enpornografie die gretig het vrouwenlichaam als begerig object uitstalden. Terwijl de postfeministische golf tegen voornoemdeuitwassen reageert, beleeft de voyeuristische tendens in de sociale media een sterke opgang. Wat met het vrouwenlichaamgebeurt, geldt evenzeer voor het exotisme. De paradijselijke voorstellingen van het oriëntalisme hielden het kolonialisme niettegen. Eenmaal de exotische glitter en het paternalisme wegvielen beschouwen we andere volkeren als gevaarlijkeconcurrenten met twijfelachtige principes. Ook het begrip intimiteit metamorfoseert doorheen de tijd tot verschillendegedaanten. Onze kwetsbaarheid ankert zich mettertijd aan andere mensen, objecten en culten. Wat we voorheen als eenbedreigd territorium afschermden (woonkamers bijvoorbeeld, of het naakte lichaam) gooien we thans vrijwillig in de virtueleruimte. Vaak zijn die beschermde oorden verworden tot formalisme, onze hedendaagse intimitiet zoekt andere oorden op. Wedenken doorheen de nieuwe media binnen te gluren in de diepste gevoelsplekken en hersenkronkels van anderen, terwijl wezelf veilig in onze woonkamer vertoeven. Het internet zet ons aan tot het verkennen van “onbekende horizonten”. Zodra weechter op zoek gaan naar persoonlijke contacten, komt ons lichaam in het spel. Doorheen de mediabril koesteren de gebruikershoge fysieke verwachtingen, want de traditionele media cultiveerden al sinds hun ontstaan fysieke schoonheidsidealen. Decontactzoeker treedt in competitie met het lichaamsprofiel van ontelbare anderen. Dus vervalt de communicatie tot eengecultiveerde oppervlakkigheid. Maar de mediale revolutie bevat ook voor de intimiteit positieve aspecten. Op den duur lerengebruikers lichamelijkheid te relativeren, net als vorige generaties uitgekeken geraakten op televisiebeelden. De deelnemersleren snel contacten te leggen met een grote hoeveelheid mensen en die uit ervaring kritisch te evalueren. Bovendien leiden desociale media tot een massa effectieve contacten die gerichter zijn dan toevallige ontmoetingen op feestjes. Een eenzamelezer of televisiekijker zal nooit met de protagonisten kunnen communiceren. De virtuele contacten laten ook tijdsporen na,want de iPhone fungeert als een beeldarchief van de contacten.Al deze thema’s zijn op een of andere manier terug te vinden in de acrylschilderijen van Joëlle Dubois. Kunst is een graadmetervan evoluties in de maatschappij, ze registreert en becommentarieert ons gedrag, of dat nu al of niet voor oppervlakkigdoorgaat. Haar beeldcomposities evoceren een geheel van waarnemingen dat tot analyse leidt van onze virtuele beleving. Hetzouden de beelden kunnen zijn die op een iPhone verschijnen, maar dan wel als gecondenseerde taferelen. In feite wordt de
aandacht verlegd van het digitale scherm naar de belevingsruimte via kleuren, lijnen en vormen. Houdingen en gezichtenonthullen de psychologische inwerking van de communicatie, objecten verduidelijken de context. Het valt snel op dat deprotagonisten afwijken van het vals optimisme dat uit publiciteitsbeelden spreekt. Al suggereren de warme kleuren wellicht eenwereld van glamour en verleiding, toch lezen we uit de gezichten eenzaamheid af, angst of ergernis. Kleding en decor staandichter van kitsch dan van luxe. Deze beelden tonen aan dat het ‘chatten’ meer betekent dan wat ontboezemingen vanindividuen. Het fenomeen bepaalt mede onze omgangsvormen en tijdsbesteding. Tegenover de snelheid van de contactenstaan de grote aantallen en de lange zoektijd. Wat ontbreekt is een bewustzijn van tijd, geografie en alle thema’s die het‘babbelniveau’ overstijgen. De anonimiteit van de grootstad wordt doorgetrokken naar de virtuele stad. Vrijheid zonderontstaansgeschiedenis en maatschappelijke verbanden maar wel van grote betekenis voor de maatschappij, niet noodzakelijk inwat maar hoe het wordt gezegd. Geen groter contrast tussen de vluchtigheid van de technologische snufjes en een schilderij,dat een concentratie aan tijd en vakmanschap vergt. Een soort kunst dat in zijn esthetiek verwijst naar een kunstgeschiedenis,interacties met andere culturen en een analytische afstand schept tegenover de virtuele cultuur waarin we opgaan.